Hanna Buch jest lekarzem weterynarii. Od kilku lat z powodzeniem wykorzystuje zawodową wiedzę i wrażliwość na los zwierząt w twórczości literackiej dla dzieci. Poprzednio na liście: „Orka w wannie” (P. 9/2019) i „Mały błękit” (P. 1/2020). W prezentowanej pozycji chyba nawet nie zdradza – jeśli nawet, czyni to subtelnie – wyuczonego fachu. Poza odautorską odezwą z samego końca mamy do czynienia z literaturą w stanie czystym. Oto niespodzianie rodzi się przyjaźń między wilczycą Fiją a reniferem Sale’em. Poznali się jeszcze jako maluchy. Ten wybryk natury dało się wtedy wytłumaczyć młodym wiekiem, początkowym etapem życia, gdy dorosłe instynkty nie dają o sobie tak mocno znać. Z czasem jednak na horyzoncie pojawiły się problemy. Przywódca wilczej watahy i zarazem ojciec Fiji rzekł: – Nie baw się więcej z ofiarami. Zabrzmiało poważnie, w rzeczywistości słowa te miały dalsze konsekwencje związane z przeprowadzką stada. Tak doszło do przymusowego rozstania wilczycy i renifera. Gdy upłynęło odpowiednio dużo czasu, wydawało się, że zapomną.

Oboje mieli co robić. Fija nauczyła się polować, Sale z kolei miał arcyważne zadanie, ponieważ należał do zaprzęgu Świętego Mikołaja. Był magicznym reniferem wybrańcem. Dostąpił zaszczytu skazującego na chwałę i zazdrość – dwa przeciwstawne stany, ale wyrastające z jednego pnia. Lekarstwem na samotność i odtrącenie z grona zazdrosnych rówieśników była właśnie Mija. Ich przyjaźń jest metaforą, przez zaprzeczenie naturze pokazuje przekroczenie granicy, co można uznać za nieostrożność, ale jednocześnie za akt walki o prawdziwą, wieczną więź ponad podziałami. Świadomie pomijam napomknięcie o rozwoju fabularnych wydarzeń po wyprowadzce wilków. Lektura jest wzruszającym doświadczeniem i warto przeżyć ją w pełni samemu. Historia wymyślona i zilustrowana przez Hannę Buch broni się jako dobrze skomponowana całość. Bardzo polecam do lektury familijnej. Oprawa twarda, szyta.